Wydrukuj tę stronę

Nike, która się waha

 

1.2.2.2-Tworczosc-poezja-struna-swiatla



 

 

Najpiękniejsza jest Nike w momencie
kiedy się waha
prawa ręka piękna jak rozkaz
opiera się o powietrze
ale skrzydła drżą


widzi bowiem
samotnego młodzieńca
idzie długą koleiną
wojennego wozu
szarą drogą w szarym krajobrazie
skał i rzadkich krzewów jałowca


ów młodzieniec niedługo zginie
właśnie szala z jego losem
gwałtownie opada
ku ziemi


Nike ma ogromną ochotę
podejść
pocałować go w czoło


ale boi się
że on który nie zaznał
słodyczy pieszczot
poznawszy ją
mógłby uciekać jak inni


w czasie tej bitwy
więc Nike waha się
i w końcu postanawia
pozostać w pozycji
której nauczyli ją rzeźbiarze
wstydząc się bardzo tej chwili wzruszenia


rozumie dobrze
że jutro o świcie
muszą znaleźć tego chłopca
z otwartą piersią
zamkniętymi oczyma
i cierpkim obolem ojczyzny
pod drętwym językiem  

 

 

       Wybrane wiersze

 

          >  Dwie krople

 

          >  Nike, która się waha

 

 

             >  Do Apollina

 

                 

 

 

                  >  Do Marka Aurelego