Wydrukuj tę stronę

Rovigo

 

1.2.2.2-tworczosc-poezja-poziom3-rovigo



 

 

STACJA ROVIGO. Niejasne skojarzenia. Dramat Goethego
albo coś z Byrona. Przejeżdżałem przez Rovigo
n razy i właśnie po raz n-ty zrozumiałem
że w mojej geografii wewnętrznej jest to osobliwe
miejsce chociaż na pewno ustępuje miejsca
Florencji. Nigdy nie dotknąłem go żywą stopą
i Rovigo zawsze przybliżało się lub uciekało w tył


Żyłem wówczas miłością do Altichiera
z Oratorium San Giorgio w Padwie i do Ferrary
którą kochałem bowiem przypominała moje
zrabowane miasto ojców. Żyłem rozpięty
między przeszłością a chwilą obecną
ukrzyżowany wielokrotnie przez miejsce i czas


A jednak szczęśliwy ufający mocno
że ofiara nie pójdzie na marne


Rovigo nie odznaczało się niczym szczególnym było
arcydziełem przeciętności proste ulice nieładne domy
tylko przed albo za miastem (zależnie od ruchu pociągu)
wyrastała nagle z równiny góra – przecięta czerwonym kamieniołomem
podobna do świątecznej szynki obłożonej jarmużem
poza tym nic co by bawiło smuciło zastanawiało oko


A przecież było to miasto z krwi i kamienia – takie jak inne
miasto w którym ktoś wczoraj umarł ktoś oszalał
ktoś całą noc beznadziejnie kaszlał


W ASYŚCIE JAKICH DZWONÓW ZJAWIASZ SIĘ ROVIGO


Zredukowane do stacji do przecinka do przekreślonej litery
nic tylko stacja – arrivi – partenze –


i dlaczego myślę o tobie Rovigo Rovigo

 

 

             Wybrane wiersze

 

                       >  Przysięga

 

 

 

                      >  Rovigo